Buitenfotografie
Eerste in de reeks:
verlaten kassen aan de Ringvaart in Nieuwerkerk aan den IJssel.
Fotografie: Lex Broere ©
Anton behaalt 3e dan karate
Goju-ryu is een van de vier traditionele karatestijlen en is Japans voor hard-zachte stijl. De stijl kent zowel harde als zachte technieken. Om hetzelfde resultaat te krijgen, is de filosofie, hoeft men niet altijd hard aan te vallen; zacht kan een net zo goede en soms zelfs betere werking hebben. De stijlnaam goju is opgebouwd uit de woorden go en ju, welke respectievelijk hard en zacht betekenen. In de training van het Goju-ryu Karate-do zijn deze principes terug te vinden in de veelvuldige afwisseling van ‘zachte’ en ‘harde’ technieken. Zacht uitgevoerde bewegingen, waarbij de kracht van de tegenstander geabsorbeerd wordt; hard uitgevoerde technieken, waarmee een aanvaller veelal definitief onschadelijk wordt gemaakt. Er wordt in het Goju-ryu veel belang gehecht aan de verschillende manieren van ademhalen en het gebruik van de juiste ademhaling bij de juiste techniek.
Ria zegt dat ze nu haar eigen Mr. Miyagi heeft. Niet raar opkijken dus als je haar binnenkort als een kraanvogel op een meerpaal ziet staan ;)
Ruud danst!
Ruud danst met de kerstdagen in een magisch Oosters sprookje: ‘ABDALLAH en de Gazelle van Basra’ van het Haagse dansgezelschap ‘De Dutch Don’t Dance Division’. Artistiek leiders Thom Stuart en Rinus Sprong creëerden een gloednieuw ballet, gebaseerd op het originele werk van choreograaf August Bournonville. Choreograaf Rinus Sprong bereikte in mei j.l. de finale van The Ultimate Dance Battle (RTL 5). Uiteraard heeft hij hier enkele dansers gevraagd voor ABDALLAH.
Speeldagen: 25, 26, 27 (2x) en 28 (2x) december. Zie ook de website van het Lucent Danstheater.
Wetenschappelijk onderzoek (Tilburgse hoogleraar) wijst uit dat het wonen op een schip bevorderlijk is voor het evenwichtsgevoel
Intocht Sinterklaas
Rob, Diesel en Duif
Diesel en Duif
Gouds bezoek
Wist u dat ...
En het goeie nieuws is dat ze ook te koop zijn!
Het IJsselmonument
De maan staat hoog aan de hemel en de sterren fonkelen fel.
Het is al ver na middernacht wanneer ik voor de eerste keer over de Groenendijk rijd. Terwijl ik over de dijk zoef word ik plotseling opgeschrikt door een figuur langs de dijk die voorover gebogen in het gras staat. Ik minder vaart en tuur in het duister. Het lijkt wel of er een auto van de dijk is gereden. Zal ik stoppen en terugrijden? Misschien laf, maar ik rijd door. Eenmaal thuis kan ik de slaap niet vatten. De schim en de auto blijven in mijn hoofd malen. Ik zie de krantenkop al voor me: ‘Auto te water, getuige rijdt door’.Lees verder...
Een 40-er geboren!
Na vier weken zeilen, varen, droogvallen en regen trotseren, voeren we uitgerust en voldaan, een warm Hitlandbad binnen. Vrolijk zwaaiend werden we verwelkomd door onze eerste buren. ‘Gefeliciteerd!’ leken ze erbij te roepen. Ook de volgende buren, die we passeerden, zwaaiden enthousiast. ‘Gefeliciteerd!’ Nu hoorde ik het duidelijk. ‘Waarmee?’ vroeg ik verbaasd. Een paar brede smilen kreeg ik als antwoord.Lees verder...Voorbijgangers
Als argumentatie om een luchtballon als 'Voorbijganger' te plaatsen had Sophie: 'het is toch ballonvaren'.
Wist u dat ...
Karel en Corrie kregen een tijdje terug het ludieke verzoek om hun ponton even voor een trouwerij (van zanger Hermes House Band?) ter beschikking te stellen. Ze zochten Nieuwerkerks 'grondgebied'. Hier aan boord van de gehuurde salonboot 'Navigathor' trouwen blijkt niet rechtsgeldig, dus compleet met een ambtenaar van de burgerlijke stand uit Zuidplas werd er zaterdag hier even aangelegd, afgestapt, getrouwd en weer opgestapt.
Ze kwamen,
trouwden
en vertrokken weer.
Met je huis op vakantie
We gaan op vakantie. Met ons huis welteverstaan! Voor bootmensen de normaalste zaak van de wereld. Voor landrotten een niet te begrijpen ervaring. En over als ex-landrot met je huis op vakantie wilde ik het even hebben.Lees verder...
Voorbijgangers
een traag voorbijtrekkende tjalk en Jorrit in zijn snelle laser.
Havenfeest 2011
Voorbijgangers
Hierboven de asielboot ‘Oslo’ die in de jaren negentig aan de kade van Ouderkerk aan den IJssel plaats bood aan zo'n 280 asielzoekers
'n haags è
Wist u dat ...
De vlag vanochtend aan boord van de 'Sietske'
DirkJan
Al wat stoffelijk nu nog rest is het plastic bootje met voorop kapitein Dirk (door Lourenz bij de crematie op zijn kist gelegd). Zijn geest waait echter nog regelmatig door de haven.
Voorbijgangers
De haven in beeld
Leendert de Zwart (1911 - 1983)
Voorbijgangers
Meer info en foto's, klik hier.
Het boten- en huizenkamp
Inmiddels is iedereen op de hoogte van ons aanstormend bootmensje. Toen ons blijde nieuws eenmaal bekend was ontstonden er direct twee kampen, namelijk het botenkamp en het huizenkamp.
De mensen uit het huizenkamp reageerden dolenthousiast op onze nieuwe aanwinst, maar ook enigszins verschrikt. Bezorgde blikken werden ons toegeworpen en we werden overspoeld met allerlei vragen. Waarvan de vraag ‘Waar gaan jullie nu dan wonen?’ met stip op nummer één stond.
Ook uit het botenkamp steeg een luid gejuich op! ‘Een nieuw bootmensje!’ En in tegenstelling tot de verschrikte reacties van de landrotten werden we nu bedolven onder tientallen praktische tips. Er wonen immers genoeg bevaren papa’s en mama’s in de haven die weten hoe het moet!
Doordrongen van het feit dat we op het water wonen, schipperde ik in het begin van mijn zwangerschap nogal eens tussen beide kampen. Als ouder wil je je kind een zo’n veilig mogelijke omgeving bieden. Maar kinderen zijn vindingrijk en gevaar loert overal. Ongeacht waar ze wonen. En het groot aantal matroosjes hier in de haven is voor mij hét bewijs dat kinderen aan boord verantwoord kunnen opgroeien. Ik kan niet in de toekomst kijken, wellicht dat ik ooit weer peddel naar het huizenkamp. Maar voorlopig, met het botenkamp achter mij geschaard, durf ik de uitdaging aan!
Voorbijgangers
Dit kwam van de zomer voorbij. En om aan te sluiten op Martine's laatste blog: botenkamp of huizenkamp?
De kleine ijsbeer
Hopelijk wordt het niet zo’n mediahype als ijsbeertje Knut een paar jaar geleden. Of misschien is Knut het wel, die op weg is vanuit de Berlijnse Zoo naar Diergaarde Blijdorp. Arme Knut schijnt in Berlijn namelijk volop te worden bedreigd en gebeten door zijn moeder en twee andere ijsbeervrouwtjes.
Knut
Voorbijgangers
Ark van Noach, die van de week op weg naar Aalsmeer aan Hitland voorbij trok.
UFO's in Hitland?
Onlangs werden we opgeschrikt door een fel schijnsel vanuit het Hitlandbos. Avonden achter elkaar en steeds rond dezelfde tijd. UFO verhalen deden al snel de ronde. Het duurde even voordat de eerste durfde te gaan kijken, maar wat bleek: de driving-range (oefen afslagplaats) van Golfbaan Hitland was voorzien van nieuwe verlichting.
Los van de overlast voor de dijkbewoners die de gordijnen moeten sluiten, de joggers die verblind de sloot in rennen en de impact die het heeft op het vogelrustgebied hetgeen er pal voor ligt, ziet het er ook nog eens een keer gewoon niet uit. De Buurtvereniging heeft inmiddels protest aangetekend en wil graag terug naar de oude, acceptabele situatie. Veel succes!
Kinderen aan boord
Kinderen hebben en wonen op een boot, is dat mogelijk? Vorig jaar heb ik mijn luxe appartement verruild voor een knus woonscheepje uit begin twintigste eeuw. Mijn vriend woonde al jaren op het schip en toen de plannen kwamen om te gaan samenwonen hoefden we niet lang na te denken over de locatie. Op zijn scheepje. In deze prachtige karakteristieke haven.
Eenmaal samenwonend op ons dobberend schuitje kwam onze kinderwens steeds vaker ter sprake. We fantaseerden over hoe leuk het zou zijn om van die rumoerige koters om ons heen te hebben. Alleen had ik zo mijn twijfels over kinderen die opgroeien op boten. De gedachte aan al dat water dat elke dag aan alle kanten loert en aan kinderen die in een oogwenk kunnen verdwijnen bezorgde mij regelmatig nachtmerries.
Hollands nuchter als mijn vriend is, zei hij: ‘Eerst zwanger worden, daarna zien we wel weer verder.' Aangezien er in onze vriendenkring stellen zijn die zonder tussenkomst van artsen niet zwanger kunnen worden, hebben we geleerd dat het vooruitlopen op (zwangerschaps)zaken die niet aan de orde zijn geen optie is. Dus liet ik mijn ‘kinderlijke zorgen’ voorlopig varen.
Dat binnen enkele weken de eerste zwangerschapszaak zich al aandiende, hadden we beiden niet durven dromen. Totaal overdonderd door het uitblijven van het rode leger in mijn lijf en elke ochtend kotsmisselijk boven de wc, kochten we een zwangerschapstest. Het resultaat liet niet lang op zich wachten. Twee roze streepjes doemden binnen een paar seconden in het venstertje op. Hartstikke raak! Onze hectische wereld stond even stil.
De daarop volgende weken leefden we in een roes. Langzaamaan begon het bijzondere nieuws steeds meer door te dringen. We werden steeds enthousiaster. Zal het een jongen zijn of een meisje? De eerste favoriete namen werden op een papiertje gekrabbeld.
Maar ook de twijfels sloegen toe. Blijven we op het schip wonen? En zo ja, hoe gaat het kindje veilig opgroeien aan boord? Hoe richten we een kinderkamer in? Een schommelwiegje hoeven we in elk geval niet aan te schaffen. Het water wiegt ons scheepje en daarmee de kleine wel. Een draagdoek om het kindje te vervoeren is zeker geen overbodige luxe. Van boord en aan boord stappen vereist nog steeds mijn fysieke evenwicht en mijn twee handen om mij aan de reling vast te houden zijn geen overbodige luxe. Om over oranje zwemvestjes nog maar te zwijgen.
Eerst maar eens een afspraak met de verloskundige maken. Daarna gaan we verder broeden op de volgende zwangerschapsperikelen. Kinderen aan boord? We gaan er voor!