Kinderen hebben en wonen op een boot, is dat mogelijk? Vorig jaar heb ik mijn luxe appartement verruild voor een knus woonscheepje uit begin twintigste eeuw. Mijn vriend woonde al jaren op het schip en toen de plannen kwamen om te gaan samenwonen hoefden we niet lang na te denken over de locatie. Op zijn scheepje. In deze prachtige karakteristieke haven.

Eenmaal samenwonend op ons dobberend schuitje kwam onze kinderwens steeds vaker ter sprake. We fantaseerden over hoe leuk het zou zijn om van die rumoerige koters om ons heen te hebben. Alleen had ik zo mijn twijfels over kinderen die opgroeien op boten. De gedachte aan al dat water dat elke dag aan alle kanten loert en aan kinderen die in een oogwenk kunnen verdwijnen bezorgde mij regelmatig nachtmerries.

Hollands nuchter als mijn vriend is, zei hij: ‘Eerst zwanger worden, daarna zien we wel weer verder.' Aangezien er in onze vriendenkring stellen zijn die zonder tussenkomst van artsen niet zwanger kunnen worden, hebben we geleerd dat het vooruitlopen op (zwangerschaps)zaken die niet aan de orde zijn geen optie is. Dus liet ik mijn ‘kinderlijke zorgen’ voorlopig varen.

Dat binnen enkele weken de eerste zwangerschapszaak zich al aandiende, hadden we beiden niet durven dromen. Totaal overdonderd door het uitblijven van het rode leger in mijn lijf en elke ochtend kotsmisselijk boven de wc, kochten we een zwangerschapstest. Het resultaat liet niet lang op zich wachten. Twee roze streepjes doemden binnen een paar seconden in het venstertje op. Hartstikke raak! Onze hectische wereld stond even stil.

De daarop volgende weken leefden we in een roes. Langzaamaan begon het bijzondere nieuws steeds meer door te dringen. We werden steeds enthousiaster. Zal het een jongen zijn of een meisje? De eerste favoriete namen werden op een papiertje gekrabbeld.

Maar ook de twijfels sloegen toe. Blijven we op het schip wonen? En zo ja, hoe gaat het kindje veilig opgroeien aan boord? Hoe richten we een kinderkamer in? Een schommelwiegje hoeven we in elk geval niet aan te schaffen. Het water wiegt ons scheepje en daarmee de kleine wel. Een draagdoek om het kindje te vervoeren is zeker geen overbodige luxe. Van boord en aan boord stappen vereist nog steeds mijn fysieke evenwicht en mijn twee handen om mij aan de reling vast te houden zijn geen overbodige luxe. Om over oranje zwemvestjes nog maar te zwijgen.

Eerst maar eens een afspraak met de verloskundige maken. Daarna gaan we verder broeden op de volgende zwangerschapsperikelen. Kinderen aan boord? We gaan er voor!

Tags: martine