Vandaag vergaderd bij Lex. Het werd een lange zit.

We hebben elkaar de laatste tijd veel gezien, gebeld en gemaild. Iedereen stopt er (soms meer dan hem of haar lief is) enorm veel tijd in. De vergaderingen worden heftiger. Soms keihard lachen, soms keihard schreeuwen, het voelt al bijna als familie.

Oral History (ofwel mondelinge geschiedenis) blijkt een van de moeilijkste takken in de literatuur te zijn. Het feit dat Marjolein alle interviews gedaan heeft en er nu een soort van uitgeschreven moet worden, zodat de geïnterviewde zich direct tot de lezer lijkt te richten, is dus erg moeilijk maar wel heel erg mooi. Gezien de enorme input, blijkt het dus nog veel meer werk te zijn dan aanvankelijk gedacht. Aangezien we nu ook wel doorhebben dat het een prachtig boek kan gaan worden en afraffelen niet in onze aard zit, moeten we bekennen dat de streefdatum van begin december geen haalbare kaart meer blijkt te zijn. Het zal dus wel voorjaar worden. Kunst laat zich niet dwingen.

Tags: boek